فرشته های زمینی

بدرود

poshteparchin — Tue, 09 Jan 2007 21:03:18 GMT

با دختر خجالتی پا به دنیای وبلاگ نویسی گذاشتم.جبر روزگار باعث شد به کودکی پشت پرچین تبدیل بشم.و امروز کلمه هایم ته کشیده.شاید باز هم برگشتم اما اینبار آراسته برای زیباترین روز..........

شادیهام کوچیک بود اما غمهام سنگین.توی تمام لحظه های غمگینم تنهام نذاشتید.تک تک تون رو دوست دارم.برای همتون زیبا ترین آرزو ها رو دارم.و زندگی پر از عشق از خدا براتون میخوام.هیچ وقت فراموشتون نمیکنم.باز هم بهتون سر می زنم.فراموشم نکنید............

این مطلب به درخواست انجمن آریا بوم اینجا قرار گرفته.پاینده ایران آریایی.

poshteparchin — Sun, 07 Jan 2007 17:42:18 GMT

سد سیوند را آبگیری نکنید

«پس بنگرید سرانجام کسانی که پیش از شما بودند چه شد»
قرآن کریم

آگاهید که قرار است با موافقت رییس «سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری»، آبگیری سد سیوند که در شمال شهر شیراز و درون تنگه‌ی بُلاغی - میان دو دشت مُرغاب (پاسارگاد) و مرودشت - ‏‏مراحل پایانی ساخت خود را می‌گذراند، آغاز ‌شود.

شایسته‌ی اشاره است، تنگه‌ی بلاغی یکی از کم‌مانندترین موزه‌های طبیعی و زنده‌ی ایران است که روند زندگى در آن در یک درازاى شگفت‌انگیز ده هزارساله قطع نشده است. به عبارتی دیگر در آن می‌توان از همه‌ی این دوره‌های پیشا تاریخی و تاریخی (باستانی، اسلامی،...) اسنادی را به‌ دست آورد که نه ‌تنها خود آن اسناد از اهمیت به‌ سزایی در بررسی و شناخت تاریخ و فرهنگ ما برخوردارند (که آبگیری آن سد می‌تواند همه‌ی این آثار را به زیر غبار فراموشی و شاید نابودی ببرد)، بلکه خود تنگه یکی از ارزشمندترین سندهای تاریخ ایران است.

هم‌چنین رطوبت برخاسته از دریاچه‌ی پشت سد در درازمدت بر زیست‌بوم منطقه تأثیر گذاشته و با پدید آوردن و رشد دادن گیاهان مخرب بر روی سازه‌های دشت پاسارگاد، به ویژه آرامگاه کورش بزرگ (نماد جهانی ارج‌گزاری به حقوق بشر، و کسی که به تعبیر علامه طباطبایی در کتاب دینی ما از وی زیر نام «ذوالقرنین» به نیکی یاد شده است)، اثرات ویران‌گری بر این یادمان‌های گران‌قدر خواهد داشت.
از این‌رو می‌خواهیم که این سد آبگیری نشود چرا که نه‌ تنها مطالعات جامع و دقیق کارشناسی هنوز به پایان نرسیده، بلکه نتایج آنچه هم که تاکنون انجام شده دقیقا بر فاجعه‌بار بودن آبگیری این سد مهر تأیید زده است:
از میان رفتن کهن‌ترین راه بازمانده‌ی جهانی،
خدشه‌دار شدن ثبت جهانی پاسارگاد،
تخریب سازه‌های باستانی بر اثر بالا آمدن میزان آب‌های زیرزمینی،
از میان رفتن گذرگاه تاریخی عشایر و مراتع آن‌ها،
محو وضعیت توپوگرافی منطقه‌ی بلاغی،
احتمال وقوع زمین‌لرزه پس از آبگیری سد سیوند،
آسیب‌های زیست‌محیطی ناشی از آبگیری سد هم‌چون نابودی حداقل 8 هزار اصله درخت 500 ساله و هزاران هکتار مرتع و زمین مرغوب کشاورزی و خاک و هم‌چنین گنجینه‌ی ژنتیکی غنی تنگه،
و مهم‌تر از همه،
تشویش افکار عمومی و از دست رفتن اعتماد، آسیب‌هایی است که از آبگیری سد سیوند حاصل می‌شود.

سرمایه‌ی ملی هزینه‌شده برای ساخت این سد - که متأسفانه اکثر آن در یک‌سال اخیر و هم‌زمان با اعتراض‌ها به ساخت آن، هزینه شده است - هیچ قابل قیاس با سرمایه‌ی انسانی و اثر روانی ناگواری نیست که بر ایرانیان دوستدار میراث فرهنگی این مرز و بوم خواهد داشت، اثری که شاید بر روند وقایع آتی ایران تأثیرگذار باشد.

خوانندگان گرامی، هم‌میهنان ارجمند،‏ مسئولان کشوری !

نمی‌دانیم که از روند پر شتاب ویران‌سازی آثار تاریخی این سرزمین – در کنار هجمه‌های وسیع به خود تاریخ و دستاوردهای معنوی نیاکان خردمندمان – تا چه میزان آگاه هستید ولی قطعا نیک آگاهید که شناخت بهتر تاریخ و فرهنگ دیرینهسالمان – که یادمان‌هایی چون آن‌چه در دشت پاسارگاد هست، نمادهای آنان به شمار می‌روند - در ایستادگی امروز ما در برابر فرهنگهای دیگر نقشی به سزا دارد. شوربختانه هر روز بر بلندای سیل بنیان‌کن تخریب میراث فرهنگی - چه غارت غیرقانونی آن و چه تخریب قانونی آن در لفافه‌ی عمران - افزوده می‌شود.
آبگیری و راه‌اندازی این سد که - به درست یا غلط - به نماد مبارزه با بخشی از تاریخ ایران تبدیل شده است، نقطه‌ی اوج چنین حرکتی است و این در حالی که سرزمین ما تنها سرزمینی است که هر چند «پر فراز و نشیب»‌ترین تاریخ را در جهان داشته، هنوز با ریشه‌ی فرهنگی و انسان‌ساز خود در ارتباط بوده و دچار گسست تاریخی نشده است.

باز تأکید می‌کنیم خواهان توقف ساخت سد سیوند، و عدم آبگیری آن هستیم.

یه اتفاق بد

poshteparchin — Fri, 05 Jan 2007 12:09:18 GMT

یک اتفاق بد

۳نفر برای من کامنت گذاشته بودند.من نمیدونم چیکار کردم که کامنتاشون پاک شد.

یکی با نام نوار چسب که فکر کنم دوست خوبم توی وبلاگ شب بوی شب بود.یکی عزیزی به نام مرضیه که ظاهراْ اومده بود بازدیدمو پس بده و یک نفر دیگه که اسمش فراموشم شد فقط داشتم کامنتشو می خوندم که در مورد اما حسین نوشته بود.از هر سه نفرتون عذر خواهی میکنم.اگه دوباره سر زدید دوباره کامنت بذارید.جداْ برای این اتفاق متاسفم.

کاش خدا حرف می زد

poshteparchin — Wed, 03 Jan 2007 18:43:50 GMT

چه شبی است امشب

تیره تر از چشمانم،نگاهم...........

و هو هوی باد در گوشم چه خوفناک پیچیده

گمشده ام

در لابه لای گذشته ام

ورق می زنم دفتر زندگیم را از آغار

رسیدم

رسیدم به آخرین صفحه ی خاطراتم

می ترسم

می ترسم که ورق زنم و آغاز کنم خاطره ای نو را

از آغاز این دفتر تکرار بود و تکرار

من از تکرار می ترسم

گاهی آرزو می کنم کاش خدا حرف می زد............

بازی شب یلدا به دعوت آریای عزیز

poshteparchin — Sat, 30 Dec 2006 12:46:18 GMT

خیلی از شب یلدا میگذره.اما یه دوست خوب منو به بازیه شب یلدا دعوت کرده.این روزا دیگه نوشتن راضیم نمیکنه و با نوشته های خودم کنار نمیام.اما به خاطر آریای عزیز در وبلاگابهام واینکه دلگیر نشه می نویسم .

متنفرم از:آدمهای حسود،آدمهای دروغ گو، آخوندها،از جمهوری اسلامی(این قسمت سیاسی بود) ،پسرهای مو سیخ سیخی که انگار انگشتشونو کردن توی پیریز برق،از کارمندای پر افاده ی تو خالیه دانشگاه البته بجز ۳نفرشون،از رئیس دانشکده،پشه ها مخصوصا شبها که درِ گوشم ویز ویز می کنن،از اون پشه کوچولوهایی که فقط توی بهار و تابستون هستن و نمی دونم چرا فقط چشمای منو نشونه میگیرن،از اون جونور سبزه توی کارتون هاچ زنبور عسل،از پیاز داغ و انواع مدلهای پیاز،سیر،از ساندویچ خوردن توی رستوران،پودر نارگیل،انبه،از بوق زدن بیجای ماشینها،از تموم شدن زمستون،از گرما،بیدار شدن صبح زود مخصوصا اون وقتا که مدرسه می رفتم ،روزهای ابری بدون بارون،جمعه ها،مرتب کردن اتاقم،امتحان دادن،شبهای امتحان،از هر جور محدودیت یا زورگویی حالا چه خوب چه بد،از لباسهای کلفت و پشمی،از غر غرهای بابام، آدمهایی که شوخی های بی مزه می کنن و قصد تمسخرم و دارن(کلا جنبه ی شوخی ندارم)،از اینکه زیاد از خونه بیرون برم،از دستهام وقتی عسلی بشه و.........

اینها رو دوست دارم:خدای مهربونم،ایرانم ،مامانم ،بابایی،۲تا برادر گلم،بابا بزرگم که عاشقش بودم اما دیگه ندارمش،معلم کلاس چهارم دبستانم،سگ خوشگلم که تازگی از دست دادمش،کلا سگ ها و اسب ها و کبوترها ،پروانه،قاصدک،گل رز سفید،گل لاله ،بوته ی گل یاس خونه ی بابا بزرگم،خونه ی بابا بزرگم با سقفای گچ بریش ،سالاد الویه،خورشت قیمه،لوبیا پلو،خورشت قورمه سبزی،بستنی قیفی (مخصوصا بستنی قیفی های تریا عسل توی شهسوار)، شکلات گرم،چای ،شیر قهوه ،زمستون وباریدن برف(عاشقشم)،رختخواب خنک که وقتی میرم توش یخ بزنم،بالشتم(بدون بالشت خودم خوابم نمی بره)،عاشق فیلمهای ترسناکم مخصوصا که نیمه شبها نگاه کنم،صدای پیانو و سه تار،باریدن بارون،صدای رودخونه،دریا(تنها ساعتها کنارش بایستم و نگاهش کنم)،فرشته های زمینی (بچه های کوچولو)،از بوی پودر بچه،سرلاک،کارتون(مخصوصا دیو ودلبر و سیندرلاو سرنتیپیتی ،وبلاگ ابهام و قبلا یادداشت های رهاکه ماه هاست تنها جاییه که وقتی دلم میگیره اونجا آروم میشم(قلمش بی نظیره)،خود آریا که یکی از بهترین هاست،تابوت که دلتنگ می نویسه اما زیبا،وبلاگ شیطان(زیبا می نویسه)،سرونازم توی وبلاگ خزان سرو (فکر کنم تنها کسیه که عقایدش با من یکیه)،راستشو بگم همه ی وبلاگهایی که لینکشونو توی وبلاگم دارم دوست دارم هر کدومو به طریقی:علی آقا(دریا..دل..من)چون هیچ وقت فراموشم نکرده همیشه سر میزنه،آقا مهدی(یک پله بالاتر از خدا)سادگیه نوشته هاشو دوست دارم،علی آقا(بی خیال)عکسای وبلاگشو خیلی دوست دارم،بانوی اردیبهشتم که با معرفت ترین دختر روی زمینه و تازگی ها هم وبلاگ نفس عمیق رو می نویسه،پرستو های عاشق که هیچ وقت فراموشم نکردن و همه ی دوستای خوبم که اگه بنویسم کلی میشه،از رنگ سفید و آبی و صورتی و زرد و سبز،از تیر اندازی با تفنگ بادی بابا،از سوار کاری که بلد نیستم،عاشق زمین شناسیم صد بار دیگه هم برگردم به گذشته بازم همین رشته ی درسی رو انتخاب میکنم،سنگ از هر نوعی مخصوصا سنگهای جواهر و رنگی،روزهای کودکیم،فال حافظ ،هدیه دادن به دیگران و هزارتا چیز دیگه که خسته شدم و دیگه نمینویسم.

میترسم از:اینکه خیلی زود دیر بشه،از اینکه سر جلسه امتحان وقت کم بیارم(که همیشه کم میارم)،از خون،از اینکه عزیزی رو از دست بدم،از اینکه خدا منو به خاطر اشتباهاتم نبخشه،از اینکه به کسی دروغ بگم،از شکستن دل دیگران(که ظاهرا دل یکی رو شکستم)،تصادف کردن(از اینکه به آدم بزنم و باعث مرگ کسی بشم)،از آینده،از آدمهای پست و.............

هر کسی این بازی رو انجام داده دوستاشو به این بازی دعوت کرده پس منم دعوت می کنم از:

خزان سرو،نفس عمیق،تابوت،بی خیال،دریا..دل..من،یک پله بالاتر از خدا،دلتنگی هام

poshteparchin — Sat, 30 Dec 2006 06:50:18 GMT

دستت رو بذار روی قلبت

این ساعت عمرت که داره تیک تیک میکنه

جالبه همونی که بهت زندگی میده برات شمارش معکوس رو شروع کرده

تحمل کن اما توقف نکن

قاطع باش اما لج باز نباش

صریح باش اما گستاخ نباش

بگو آره اما نگو حتما

بگو نه اما نگو ابدا

poshteparchin — Tue, 26 Dec 2006 11:54:18 GMT

چیزی مرا به به قسمت بودن نمی برد

از واژه دو وجهی تکرار خسته ام

من بی رمق ترین نفس این حوالیم

از بودن مکرر بر دار خسته ام

من با عبور ثانیه ها خرد می شوم

از حمل این جنازه هشیار خسته ام

بر بادم

poshteparchin — Mon, 25 Dec 2006 19:51:04 GMT

قرنها دل تنگ اند

سالها دل گیرند

روزها آشفته

ساعتها پژمرده

لحظه ها افسرده

من...............بر بادم

merry christmas

poshteparchin — Mon, 25 Dec 2006 14:23:35 GMT

هدیه ای برای رزای عزیزم(و همه ی دوستای خوبم)برای شب یلدا

poshteparchin — Thu, 21 Dec 2006 12:32:18 GMT

سحر چو بلبل بیدل دمی شدم در باغ که تا چو بلبل بیدل کنم علاج دماغ

بچهره ی گل سوری نگاه میکردم که بود در شب تاری به روشنی چو چراغ

گشاده نرگس رعنا بحسرت آب از چشم نهاده لاله ی حمرا به جان و دل صد داغ

زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن دهان گشاده شقایق چو مردمان نباغ

یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست یکی چو ساقی مستان بکف گرفته ایاغ

چنان به حسن و جوانی خویش مغرور که داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

نشاط و عیش جوانی چو گل غنیمت دان که حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ

طالع اگر مدد کند دامنش آورم به کف گر بکشم زهی طرب در بکشد زهی شرف

طرف کرم زکس نه بست این دل پر ز درد من گر چه صبا همی برد قصه ی من زهر طرف

چند به ناز پرورم مهر بتان سنگدل یاد پدر نمی کنند این پسران ناخلف

از خم ابروی توام هیچ گشایشی نشد وه که در این خیال کج عمر عزیز شد تلف

من بخیال زاهدی گوشه نشین و طرفه آنکه مغبچه ای زهر طرف میزندم به چنگ و دف

ابروی دوست کی شود دست کش خیال من کس نزدست از این کمان تیر مراد بر هدف

بیخبراند زاهدان نقش بخوان و لاتقل مست ریاست محتسب باده بخور ولا تخف

صوفی شهر بین که چون لقمه ی شبهه می خورد پارُدمش دراز باد این حیوان خوش علف

من به کدام دلخوشی می خورم و طرب کنم کز پس و پیش خاطرم لشکر غم کشیده صف

حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق بدرقه ی رهت شود همت شحنة النجف