بچهره ی گل سوری نگاه میکردم                                     که بود در شب تاری به روشنی چو چراغ

 گشاده نرگس رعنا بحسرت آب از چشم                              نهاده لاله ی حمرا به جان و دل صد داغ

زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن                             دهان گشاده شقایق چو مردمان نباغ

یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست                              یکی چو ساقی مستان بکف گرفته ایاغ

چنان به حسن و جوانی خویش مغرور                                که داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

نشاط و عیش جوانی چو گل غنیمت دان                              که حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ 

طالع اگر مدد کند دامنش آورم به کف                                  گر بکشم زهی طرب در بکشد زهی شرف

طرف کرم زکس نه بست این دل پر ز درد من                        گر چه صبا همی برد قصه ی من زهر طرف

چند به ناز پرورم مهر بتان سنگدل                                      یاد پدر نمی کنند این پسران ناخلف

از خم ابروی توام هیچ گشایشی نشد                                   وه که در این خیال کج عمر عزیز شد تلف

من بخیال زاهدی گوشه نشین و طرفه آنکه                         مغبچه ای زهر طرف میزندم به چنگ و دف

ابروی دوست کی شود دست کش خیال من                           کس نزدست از این کمان تیر مراد بر هدف

بیخبراند زاهدان نقش بخوان و لاتقل                                  مست ریاست محتسب باده بخور ولا تخف 

صوفی شهر بین که چون لقمه ی شبهه می خورد                 پارُدمش  دراز باد این حیوان خوش علف

من به کدام دلخوشی می خورم و طرب کنم                          کز پس و پیش خاطرم لشکر غم کشیده صف

حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق                            بدرقه ی رهت شود همت شحنة النجف