پنجره را باز کردم و فرو دادم بوی چوب سوخته ی خیابانگردی که از سرما زیر باران آتشی به پا کرده بود . آهسته گفتم کاش من هم آتش درست می کردم نه درونم که بسوزم،بلکه زیر یک سقف پر ستاره که گرم شوم به یاد روزهای خوش گذشته......

به یاد روزهایی که چادر نماز مادرم سقف خانه ام بود و پادریه خا نه یمان فرش گرانبهای آشیانه ام و عروسک مو مشکی من دلبندم بود...........آخ که هنوز طعم چای فنجان پلاستیکیم زیر زبانم است .کجایی کودکی ؟دلم برایت تنگ شده ....................

بدجوری هوای حیاط پر از رزهای سفید و زرد را کرده ام.امروز بعد از سالها یادم آمد چرا رز سفید و زرد را دوست دارم.

هنوزم انگشتم می سوزد از نیش زنبوری که دفاع کرده بود از گل سفیدش ،که نچینم از شاخه و او را آواره نکنم ..........و سردی دستم را حس می کنم و آرام می خندم به یاد اینکه دستم را تا مچ درون سطل ماستی کرده بودم که دختر همساییمان برایم آورده بود به امید اینکه سوزش انگشتم آرام گیرد و اشکهایم پایان............و فریاد مادرش که هنوز هم در گوشم طنین می اندازد که :برای یه انگشت یه سطل ماست رو خراب کردی؟

                      و اشک هایی که با هم ریختیم به خاطر یک سطل ماست

چقدر غصه هایمان کوچک و سفید بود و حالا چقدر دور است و چقدر دورم...........نمی بیند که گر می گیرم و می سوزم از آتش درونم.کجایی با سطل ماست کوچکت یار کودکیم............................

کجایی تا روحم را ماستی کنی به امید کم شدن سوزشش که کم نمی شود با یک پاتیل ماست.

کاش یک سطل ماست داشتم و فرو می کردم روحم را درونش تا خنک شوم از اینهمه جهنم

کاش یک سطل ماست داشتم........................

                                                                 ر......ه......ا................

بابت این مطلب از دوستای خوبم در وبلاگ آریا زمین بسیار سپاسگزارم.اگه جسارت کردم و این مطلب رو گذاشتم توی وبلاگ گفتم دیگران هم اطلاعاتشون بیشتر بشه.

                              یه پسر بچه نشسته

                                                              گلای سرخ و گرفته

                                                                                         لای انگشتای بسته

 گل فروشه کوچک ما

                            شبا زخمها شو شمرده

                                                             همه ی آرزوهاشو 

                                                                                         باد دزد کوچه برده

اگرم با گشنگی هاش

                            شب و تا صبح سر آورده 

                                                            سر رسیدن بهار و

                                                                                     کسی یادش نیاورده

                       آی خانوم گل ..........آی آقا گل.............. اولین بهار من گل

                                        آی خانوم گل ..........آی آقا گل.............. آخرین بهار من گل

آدما تو فکر عیدن

                       فکر یک ماهی سفیدن

                                                        اونا از تو خونه هاشون

                                                                                        انگار هیچی نشنیدن

دیگه شب از راه رسیده

                                غنچه ی غروب و چیده

                                                               از پسر بچه ی خسته

                                                                                             هیچکی یه گل نخریده

 پل عابر پیاده

                    اما جای امنه خوابه

                                                رو لب اون پسر اما

                                                                            یک سوال بی جوابه

                                          ای خدا ...........ااااااااااااااااای خدا                                                    چرا نمیشه این گلا یه لقمه نون شه

                                                  جای خواب من رو ابرا  روی بام آسمون شه

چرا سو سوی ستاره تو شب من نمیمونه

                                                   قدر این گلای سرخو چرا هیچ کس نمی دونه

                     آی خانوم گل............آی آقا گل............ اولین بهار من گل

                                     آی خانوم گل...........آی آقا گل............ آخرین بهار من گل

 صبح شده اونور شیشه

                                پسرک بیدار نمیشه

                                                            انگاری تمام عمرش

                                                                                        توی خواب بوده همیشه

گلای مرده ی پر پر

                         روی پل ریخته کنارش

                                                      خیره موندن به خیابون

                                                                                       اون چشای بی قرارش

 چشم بچه های کوچه

                        اما بازم زیر بارون

                                                توی مرخصیه عید

                                                                          پاسبون این خیابون

 چشم بچه های کوچه

                                اما بازم زیر بارون

                                                        کی میشه از خواب بیدار شن

                                                                       آدمای این خیابون

                     آی خانوم گل........... آی آقا گل............. اولین بهار من گل

                                      آی خانوم گل ............آی آقا گل............. آخرین بهار من گل