-من خودم یه سایم

                                منو چی؟یادت می یاد؟

                            -سایه ای در سایهُ یک سایه

                            تو ساحل برق می زنه

                                                                  عین سراب

   روح من پاک

                         مثل دل تو

                                          مثل چشم سگ

                                                                       مثل دست نوزاد

 سردمه،مثل آغاز حیات گل یخ

                                       جشن مرگم بر پاست

گفتا.......

گفتم چرا؟

گفتا جنون

گفتم که کی؟

گفتا کنون

گفتم نرو

خندید و رفت

نفسهایم به شماره افتاده

تنم به لرزه

بند بند وجودم از طنین صدایش لرزید

این چیست؟

عشق؟

نمی دانم

هوس؟

ممکن نیست

روزهای دوریم چه می شود اگر بر او نام هوس گذارم؟

روزهای رنجم،اشکهای رفته ام ،تب شبانه ام،بی قراری روزهایم،پرسه های خیابانم،شمارش برگهای پاییزم

تمنای دستهایم که در نیمه شب او را می جویید و هراسان از خواب پریدن و درک کابوس نبودنش

دستم را گرفت برد تا اعماق تاریک زمان

ناگهان رهایم کرد به جرم رها بودنم

فریاد زدم نمی بینم........نرو

بی تو میمیرم..........بمان

طرح لبخندش را در سیاهی دیدم

و سکوت رفتنش را

نمی خواهم به سیاهی عادت کنم تا چشمم چیزی ببیند که قلبم از درکش عاجز است

می خواهم روزنی بیابم اما با چشمان بسته چگونه؟

کسی یاریم نمی کند

چه غریبم

نفسهایم به شماره افتاده

تنم به لرزه

.

.

.

و در صورتم غمی

که تنها کوچه می داند و پنجره ای که متروک مانده است

کسی نیست تا مرا با کوچه آشتی دهد

کسی نیست تا مرا با پنجره پیوند دهد

تنها تو ای عابر بی صدا در خود فرو رفته!

تنها تو می توانی مرا با کوچه آشتی

و با پنجره پیوند دهی

همیشه و در همه جا

با تو نفس کشیده ام، با چشمان تو دیده ام

مرا از تو گریزی نیست

چنان که جسم را از روح!

و زمین را از آسمان

و درخت را از آفتاب

تو دلیل حیات من بوده و هستی،

و چنان با این دلیل زیسته ام که باور کرده ام،

علت بودن من تو هستی

پاسخ من به آغاز و پایان زندگی این است:

                                        ((همیشه با تو))

           برای تو

زیبا ترین حرف می روید

در کلام تو

         ای قصیده

                 ای غزل

زیبا ترین گلها

        می شکفد

              در نگاه تو

                              مهر از تو می شود جاری

                                                                 در رود زندگی

در رود زندگی

                   خورشید از تو می گیرد

                                                        سر زندگی

هوا آفتابی ست

                     مرا زیر چتر خود ببر

                                              فقط زیر چتر تو

                                                                    باران می بارد!

                            حرمت نگه دار ،دلم،گلم

                            کین اشک خونبهای عمر رفته ی من است

                            میراث من

                            نه به قید قرعه،نه به حکم عرف

                            یک جا سند زده ام به حرمت چشمانت

                            به نام تو        

                                  ..........................................................

عشق واقعی تنهایی را به یگانگی مبدل می سازد.اگر دیگری را دوست می داری،اگر می خواهی یاریش کنی ، کمک کن تا یگانه شود نه نباید او را اشباع کنی.تلاش نکن با حضور خود بگونه ای او را کامل کنی.دیگری را کمک کن تا یگانه شود.چنان سیراب از وجود خود که نیازی به حضور تو نباشد.

                                  ...........................................................

با عاشق شدن کودک باقی خواهی ماند. و با عروج در عشق به بلوغ دست خواهی یافت.

وای چه خبر بود..........چه افتضاحی شد..............داشتم دیونه می شدم

حالا کی می خواست جمعش کنه.خواستم دونه دونه تمیزشون کنم . بچینم کنار هم.دیدم رمقی نمونده برای گردگیری این ذهن درهم .همه رو به زور سر جاشون جا دادم بعد با همه ی اندوهم سعی کردم در جعبه ی ذهنمو ببندم با اینکه وزن غمهام  خیلی زیاد بود ولی حریف این ذهن درهم نمی شد .با چه زوری درشو بستم ،دیگه از نفس افتاده بودم..........

یه نگاه به دستام انداختم خاک نا امیدی حسابی سیاهش کرده بود .دورو برمو نگاه کردم دیدم واااااااااای چقدر چیز جا مونده .حالا اینا رو چیکار کنم؟ اگه بخوام یه بار دیگه در صندوقو باز کنم شاید دیگه نتونم ببندمش ،اون وقت چیکار کنم؟!اگه یه مهمونه نا خونده برسه چی؟دلم که پرچین نداره اینهمه رنجو پشتش پنهون کنم !دیدم بهترین راه اینه............

عکس پر از غم بابا بزرگمو برداشتم  با دستمال سفید لبخندم پاکش کردم گذاشتمش روی تاقچه ی دلم.

جعبه ی غصه های بابامو  برداشتم درشو باز کردم هنوزم صدای آهنگ دلش کوک نبود.آروم گذاشتمش روی میز دعام.

ماشین شکسته ی دل برادرم ،دستای خسته ی مادرم،نگاه افسرده ی برادر کوچیکم........همه رو ریختم تو کیسه ی محبتم گذاشتم گوشه ی دیوار دلم.

دورو برمو نگاه کردم ببینم چیزی نمونده که چشمم افتاد به چشماش آروم از روی زمین بر داشتمش.از اون عشق کهنه فقط همین دوتا چشم برام مونده .خودم پارش کردم اما دلم نیومد چشماشو نگه داشتم چون یه روزی دنیام بود.آروم بوسیدمش و گذاشتمش تو قاب چشمام تا هر وقت دلم تنگ شد به آیینه نگاه کنم .دیدم دیگه کاری نمونده .آروم و بی صدا رفتم سر حوض دستامو آروم فرو کردم توی آب وااااااااای خدا خنکیش تا عمق قلبم نفوذ کرد.خدایا چقدر رحمتت زیاده.چرا از من خسته نمی شی.........اگه جای تو بودم.............نه نمی خوام جای تو باشم.آروم نا امیدی رو از دستام شستم  و بلند شدم.سرمو بلند کردم رو به آسمون یه ستاره چشمک زد.منم گفتم خیلی دوست دارم.

حالا آرومم،آرومتر از همیشه 

۱۲۲-من می دونم که هدفهای بزرگ انگیزه های بزرگ ایجاد می کنه.

۱۲۳-من دنبال فرصت هستم نه امنیت.قایق در بندر امنه ولی بعد از مدتی می پوسه.

۱۲۴-من می دونم که اعتماد به نفس اساس موفقیت ها و پیروزی های بزرگه.

۱۲۵-من می دونم که موفقیت پیش رفتنه نه به نقطه پایان رسیدن.

۱۲۶-من می دونم که قدمهای کوچیک نتایج بزرگ در پی داره.

۱۲۷-من با افراد موفق بیشتر معاشرت می کنم.

۱۲۸-من می دونم که مرد بزرگ کسیه که در سینه قلبی کودکانه داشته باشد.

۱۲۹-من آماده سعی دوباره هستم چون می تونم.

۱۳۰-من می دونم زندگی همیشه اونجوری که دوست دارم نیست.این رسم زندگیه.