بچه که بودم از تاریکی می ترسیدم.اونقدر که حاضر بودم هر کاری بکنم فقط توی اتاق تاریک نرم.آخه همه که نمی شنیدن.........خنده هاشونو،حرف زدناشونو،تازه  گاهی سر به سرم می ذاشتن .اذیتم می کردن.آخه همش ۷سالم بود.اگه تو هم بودی می ترسیدی.اگه یکی پشت سرت راه بره فوت کنه تو گوشت و بعد بخنده برگردی ببینی کسی نیست نمی ترسی؟

با همین ترس بزرگ شدم.تا روزی که پدر بزرگمو از دست دادم.یه شب کامل کنار جنازش تا صبح نشستم.فکر می کردم اگه همچین روزی برسه اونقدر کنار جنازش گریه می کنم تا خدا دلش به رحم بیاد و اونو برگردونه اما وقتی دستای مهربونشو گرفتم پارچه ی سفید روی صورتشو کنار زدم و دیدم چشماش برق همیشگی رو نداره باورم شد که مرده.می دونستم که دیگه بر نمی گرده.شب اول رو کنار اون به صبح رسوندم.شب دوم رو توی حیاط خونش........اونقدر بزرگ بود که کسی جرات نمی کرد شبا بره توش به جز پدر بزرگم.شروع کردم دور استخر قدم زدن.یه دفعه همون ترس بچگی اومد.یکی کنارم راه می رفت.دیدم بوی گلای مریمی که روی بدنش ریخته بودن توی حیاط پیچید.از وحشت پاهام سست شد نشستم زمین.گرمی دستشو حس کردم آروم کشید روی موهام.........هنوزم بعد ۵سال گرمیشو حس میکنم.از اون روز دیگه از تاریکی نترسیدم.اما یه ترس دیگه تو دلم افتاد .تاریکی دل آدمای دورو برم...........الانم وقتی از آدمای دوروبرم می ترسم عروسک بچگیمو بغل می کنم توی اتاق تاریکم قایم میشم.آخه تاریکی دل این آدما خیلی ترسناک تره................

۱۰۲-به هیچ دسته کلیدی اعتماد نمی کنم بلکه کلید سازی رو یاد می گیرم.

۱۰۳-من می دونم اگه دوست دارم زیاد ببرم باید زیاد مسابقه بدم.

۱۰۴-من می دونم که شعار اعتماد به نفس پایدار اینه:خوب شو!بهتر شو!بهترین باش!

۱۰۵-من اجازه نمی دم هیچ انسانی به جای من فکر کنه.

۱۰۶-من پیش از خوردن غذا خدا رو شکر می کنم حتی با کلمه متشکرم.

۱۰۷-من می دونم که عشق آتش زندگیه یا می سوزونه و یا پاک می کنه.

۱۰۸-من پل های پشت سرم رو خراب نمی کنم شاید بارها مجبور بشم از همان پل عبور کنم.

۱۰۹-من مسئولیت رفتارم رو می پذیرم و اجازه نمی دم دیگری این کار رو بکنه.

۱۱۰-من می دونم اگه تاریکی نبود نور معنا نداشت.پس شب رو باید بشناسم.

بنابراین مسئله این نیست که مخاطب عشق تو کیست،مسئله تنها این است که دیگران عشق را در تو بیابند.

       کتاب پیوند،اوشو،عبدالعلی براتی

گلی با گل دیگر می تواند پیوند برقرار کند ، هر دو شکوفا شده اند،می توانند رایحه ی خود را به یکدیگر هدیه کنند ،هر دو در زیر یک آفتاب و با آهنگ یک نسیم می رقصند ،می توانند با هم سخن بگویند،نجوا کنند .

اما برای دودانه این ممکن نیست.دانه ها کاملاْ بسته اند ، بی هیچ روزنه ای- چگونه می توانند پیوند ایجاد کنند؟انسان چون دانه تولد یافته است،می تواند به گل فرا روید ،یا همچنان دانه باقی بماند.تمام به تو بستگی دارد،اینکه با خود چه خواهی کرد.انتخاب با توست-و هر لحظه با این انتخاب باید روبرو شوی.هر لحظه به سر دوراهی ها.

                                                اوشو

                      من ستیزم همه مهر

                                                    من گریزم همه شوق

                                                                             من شتابم همه شور است و امید

من اگر قطره شوم در دل خاک

                                        من اگر سبزه شوم بر سر کوه

                                                                                یا چو خورشید نشینم پس ابر

تو مرا خواهی دید

                       که ز دور عطر رخسار تو را می بویم.

طور حیوانات و انسان ها دلیل این که خداوند دو پرنده حیوان و یا انسان را

کاملا شبیه هم خلق نکرده این است که خداوند هر یک را آفریده تا بی مانند

باشد و بر خود تکیه  کند.

دست راست ما برای صدمه زدن و در جهت شر و بدی به کار می رود و دست چپ که نزدیک به قلب است پر از مهربانی است.

ممکن است یکی از پاهایمان ما را به راه بدی و شر پیش ببرد و پای دیگرمان به سوی خوبی و نیکی .به همین ترتیب همه چیز دوگانه است همه چیز.

روز همه ی بابا بزرگا هم مبارک

                           یه بابا دارم که توی همه ی دنیا تکه

                     عشق منی زندگیمو از تو دارم

۹۲-به جای اون که قربانی تغییر باشم استاد تغییر می شم.

۹۳-من نگران نیستم که مردم درباره من چی فکر می کنن.در واقع اونها اصلا راجع به من فکر نمی کنن.

۹۴-هیچوقت نمی گم کاشکی زندگی بهتر از این بود .بلکه می خوام خودم بهتر از این باشم.

۹۵-من می دونم که اگر از شر آنچه نمی خوام خلاص شم.برای آنچه که می خوام جا باز میشه.

۹۶-ساده ترین کار جهان اینه که خودم باشم و دشوار ترین  کار جهان اینه که کسی باشم که دیگران می خوان.

۹۷-تاریخ مشخصی برای دستیابی به هدف خودت در نظر بگیر.

۹۸-من می دونم که بزرگترین خوشبختی احساس هستیه.

۹۹-من تنها فردی هستم که می تونم خودم رو بهتر و کاملتر کنم.

۱۰۰-من می دونم که هدف های بزرگ انگیزه های بزرگ ایجاد می کنه.

                                         در مرکز حلقه مقدس

                         گفته ای که باید درخت را وادارم تا شکوفه کند

                                  با چشمانی اشکبار باید بگویم

                                      درخت هرگز شکوفه نکرد

                          من اینجا ایستاده ام و درخت پژمرده است

                                 بار دیگر آن بینش شگرفی را که

                                 به من داده بودی فرا می خوانم

                                        پس آن را پرورش ده

                                     تا شاید سبز و خرم گردد

                                           و شکوفه دهد

                                 و از پرندگان آواز خوان پر شود

                               صدایم را بشنو باشد که بار دیگر

                                مردم به حلقه مقدس باز گردند

                          و راه نیکی و درخت جان پناه را باز یابند

                           به نرمی بر ماوایت بوزد

                       باشد تا روح بزرگ هر آن کس

                        را که به آنجا وارد می شود

                                  متبرک گرداند

                     باشد تا کفشهایت در انبوه برفها

                         ردی فرخنده بر جای بگذارد

                             و باشد تا رنگین کمان

                          همواره بر شانه ات بساید

در رگها نور خواهم ريخت و صدا در خواهم داد

ای سبدهاتان پر خواب سيب آوردم

سيب سرخ خورشيد  خواهم آمد

 گل ياسی به گدا خواهم داد

زن زيبای جذامی را گوشواری دگر خواهم بخشيد

 کور را خواهم گفت :چه تماشا دارد باغ

 دوره گردی خواهم شد کوچه ها را خواهم گشت

جار خواهم زد

ای شبنم شبنم شبنم

رهگذاری خواهد گفت راستی را شب تاريکی است

 کهکشانی خواهم دادش

روی پل دخترکی بی پا دب اکبر را بر گردن او خواهم آويخت.

هر چه دشنام از لبها خواهم بر چيد

هر چه ديوار از جا خواهم بر کند

رهزنان را خواهم گفت کاروانی آمد بارش لبخند

 ابر را پاره خواهم کرد

من گره خواهم زد چشمان را با خورشيد

دلها را با عشق سايه ها را با آب شاخه ها را با باد

 و به هم خواهم پيوست خواب کودک را با زمزمه ی زنجره ها

بادبادکها به هوا خواهم برد گلدانها آب خواهم داد

خواهم آمد پيش اسبان گاوان علف سبز نوازش خواهم ريخت

ماديانی تشنه سطل شبنم را خواهم آورد

خر فرتوتی در راه من مگسهايش را خواهم زد

 خواهم آمد سر هر ديواری ميخکی خواهم کاشت

 پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند

 هر کلاغی را کاچی خواهم داد

مار را خواهم گفت چه شکوهی دارد غوک

آشتی خواهم داد آشنا خواهم کرد راه خواهم رفت

نور خواهم خورد دوست خواهم داشت

سهراب سپهری