دلم می خواهد از تو بگویم....... از طلوع وصل تا غروب فصل

روزی را به یاد می آورم که در زیر آسمان کبود او را دیدم.

 من تنها بودم، دلم به دنبال سقفی بود تا پناهش دهد از تمام ناملایمات زندگی...

من به قلبی مالامال از محبت نیاز داشتم تا وجودم را از عشقی وصف ناشدنی سیراب کند.

 من تنها بودم، خیلی تنها...

روزهای سختی بود و در نهایت احساسم پیروز شد.

یک حس شیرین و غیرقابل توصیف را برای اولین بار تجربه کردم.

 نمی دانم چه بود محبت، مهر یا عشق؟

 هرچه بود تمام وجودم را محصور خود کرده بود.

 هرچه بود لذتی بود همراه با نگرانی...

هرچه بود عطشی بود که نمی شد مهارش کرد. هرچه بود زیبا بود، خیلی زیبا!

روزها می گذشت. من به وجودش خو گرفتم.

من از نبودش می مردم و با بودنش تولدی دوباره را تجربه می کردم.

روزهای خوبی داشتیم. من بودم و او بود و خاطرات تلخ و شیرین.

اما نمی دانم چه شد؟

ناگهان طوفانی تمام ریسمان های بافته ام را درید و با خود برد...

ناگهان گردبادی کلبه ی سپید عشقم را ویران کرد...

به گمانم باد هم به عشق پاکمان حسادت می کرد...

آری حتما این چنین بود

۱۴       ۱۵    ۱۶   ۱۷  ۱۸   ۱۸    ۱۸ .............................       

بذارش همون جا که بود........تو نگهش می داری؟...........برو بابا حال داری..........تو چی؟ما گربه داریم

............آروم رفتم جلو به چشمای پر از التماسش نگاه کردم.طفلک بی پناه من.هیچکس دوست نداره کسی حاضر نیست نگهت داره.همه فقط ترحمو خوب بلدن.آروم گفتم: من نگهش می دارم  .همه نگاه ها چرخید و روی من ثابت شد.یکی آستینمو کشید دیونه بی کاری .گفتم اتفاقاْ خیلی کار دارم.رفتم سراغ فروشنده بوفه گفتم آقا اکبری  یه جعبه به من میدی؟گفت برای چی؟قبل اینکه جواب بدم  نگاش افتاد به دست دوستم آروم خندید.بعد یه جعبه شکلات مارس باز کرد شکلاتاشو ریخت رو میز چند تا سوراخ روش با کاترش درست کرد گفت بذار این تو.............دوستمم آروم گذاشتش تو جعبه.منم جعبه رو زود گرفتم گفتم نازی بدو تا نمرده  منو برسون دمه ماشینم.آروم چندتا قطره آب ریختم تو دهنش  با چه سرعتی رسیدم خونه که خودمم نفهمیدم .زود از تو جعبه درش آوردم گذاشتمش جلوی کولر بازم بهش آب دادم.یه کم که حالش خوب شد گذاشتمش تو یه سبد و آروم نشستم کنارش........

طفلک کو چولوی من.تو رو هم هیچکس دوست نداره.مامانت تنهات گذاشته؟اما نترس من پیشتم . اونم منو تنها گذاشته تو اوج عشقی که بهش داشتم تنهام گذاشت و رفت حتی پشت سرشم نگاه نکرد . اما خوب من مامانمو دارم شاید تو وضعت بد تر از منه.من میشم مامانت توام بشو عشق منتلخ خندیدمو از پیشش بلند شدم.تا آخر شب خیلی حالش خوب بود آروم خوابوندمش خودمم با گریه خوابم برد.صبح از صدای پاهاش بیدار شدم.حالش خیلی بد نبود اما مثل دیروزم نبود.بهش صبحانه دادم اما هر چی میگذشت حالش بدتر میشد.داشتم از دست می دادمش.گفتم نکنه شوخی منو جدی گرفتی .نمی خوام عشقم باشی.نکنه به خاطر همین داری منو تنها می ذاری.کنجیشگکم جیک جیک من ...................اما داشت نفسای آخرشو می کشید.آخه خدا من که حواسم بهش بود.من که چیزی ازش کم نذاشتم.چرا هر کی طرفم می یاد اینطوری می پره.شایدم چون از جنس هم نبودیم نتونستم بفهمم چی می خواد.آره همینه.من و اونم از جنس هم نبودیم برای همین تنهام گذاشت.چون نمی فهمیدمش.حق داره تقصیر من بود..............................              

                            بردش منو زود از یاد

دوسش دارم هنوزم

                            اما سپرد منو اون به دست سر نوشت ساز

خدای من

         خدایا

                  من که بدی نکردم

                                          تو بودی این میونه

دیدی دل کوچیکم

                       شدش یه آشیونه

من توی آشیونم

                      فقط چشای اون بود

ولی گرفت چشاشو

                      از آشیون این دل

چشامو ابری کردش

                     همون چشا که می گفت:

                                                        بستس به جونم اشکاش

            نذار بیفته اشکات

                                      مگه دوسم نداری

                                                                 می خوای نباشم همرات؟

پس چی شد اون همه عشق

                                    چی شد دل عاشقش

کی دزدید عشقمونو

                                    از اون دل عاشقش

نفرین به اون سیاهی

                                  که برده عشقمونو به سوی این تباهی

                                                                         رها     

 بهترین شعر مرا قاب کن                                                                                                          

                     پشت نگاهت بگذار

                               تا که تنهاییت از دیدن آن

                                           جا بخورد

                                            و بداند

                        که دل من با توست

                                                               در همین یک قدمی

آرش را درود می گوییم.آن رادمردی که در سینه اش دلی روشن تر از آتش های کیهانی و در دلش مهری پاکتر از بامداد بهاری داشت.آرش کماندار آریایی را درود می فرستیم که ننگ بندگی ایرانشهر را نتوانست دید و به تیر بند گسل ایران ویج را از ننگ برهانید.روان آرش شیوا تیر را درود و درود می گوییم که جسم و جانش را در تیر مقدس دمید و اهریمن ستمکار را داغدار کرد.

در گذشته در همه ی نقاط ایران و اکنون فقط در مازندران و سنگسر جشن تیر ماه سیزه که در روز سیزدهم تیر ماه می باشد برگزار می شود.پرتاب تیر سرنوشت ساز آرش به روایت در این روز بوده.روز دوازدهم عده ای از جوانان به باغها و جنگلهای اطراف می روند و ترکه هایی جمع می کنند.در روز سیزدهم یا در غروب آن روز همان جوانان به خیابانها و در خانه ی مردم می روند و با لال بازی به آنها می فهمانند که لال شیش زن هستند(لال=مظهر آرش    شیش=به زبان محلی ترکه و مظهر تیر آرش)و با ترکه ها به بدن مردم می زنند و در ازای آن هدایا دریافت می کنند.مردم این ضربه ها را خوش یمن دانسته و تصورشان بر این است که یک سال از چشم زخم و بیماری به دور هستند.

لال مظهری از آرش و آرشهای جان بر کف گرفته.....و اگر نتوان در روز روشن گردهم آمد و انتقام گرفت و ریشه ظلم را بر کند می توان به هنگام شب آهسته و بی تکلف به در خانه ها کوبید و مدد خواست و تیر رستگاری و رهایی بخش را به آنها سپرد و سکوت لال را نشانه کوشش های محرمانه ی گذشتگان برای رهایی دانست . 

                بر گرفته از ماهنامه ی آناهید