آئینه دار بعد شکوفائیست

پیشانیم ز سرخی سنگی

                               می سوزد و هنوز

مردی عبور می کند از سنگی سکون

مردی که بازتاب سحر زایی ست

چرخی بزن که چهار جهت را معنا کنیم

چرخی بزن که حادثه

             نقبی زند به پنجره ی باز آفتاب

چرخی بزن که دامنه ی خورشید

             در قله های صبح تماشائیست

                آوندهای رود رهایی

سبزینه را        در دستهای عاشق ما           بیدار می کند

پشت هراس می شکند در ما

وقتی جرقه ای رسالت شب را انکار می کند

وقتی جرقه ای تعبیر روشنایی اهورایی است

اینجا ستون زدم       آنجا ستون بزن         پل ایمان ماست 

  ایمان ما به شعر و شکفتن

                  ایمان ما به جاده و جنگل

                                 ایمان ما به نبض غباری که از سوار حادثه می گوید

باور کنیم حادثه ای در ماست

                  باور کنیم آن سوی پل گستره ی همیشه ی زیبا ئیست  

سلام به ساعت هفت صبح که سایه تو از خورشید می گذردو ستاره های خواب آلود را بیدار می کند.سلام به یکایک انگشتهای تو که می توانند نقاشی های مغموم مرا از شیشه های مه گرفته پاک کنند.سلام به قطاری که نفسهای گرم تو را با خود به دور دست می برد.

بی تو به سفر نخواهم رفت .نگاه تو در هیچ چمدانی جا نمی گیرد بی تو خوابهای مشوش من تعبیر نخواهد شدو کسی ترانه هایم را در چهار راه خاطره زمزمه نخواهد کرد.

بگذار کلمه های مرده ام را درون صدف های صورتی جای دهم و آنقدر نگاهت کنم که گونه هایم به رنگ نارنج ها شوند.بگذار قبل از اینکه آخرین سیب بر زمین بیفتد نام تو را یاد بگیرم.

بی تو بیدار نخواهم شد و صورتم را در رودخانه های عاشق نخواهم شست. بی تو گیتارها گنگ خواهند ماندو بوته های نعنا خشک خواهند شد.

بگذار دهان به دهان خوانده شوم تا به دهان شیرین تو برسم.آنگاه شعر کوتاهی شوم در دفتر یادداشت تو:

دلم خسته شد از بی همزبانی

                                          مبادا طی شود فصل جوانی

برای تو برای تو بمانم

                                        برای من برای من بمانی

آسمان به وسعت تو کش می آید

و بلندایش

دستم را می گیرد

حالا

لحظه ای را شاهدم

که پوست تو با صبح

یکی می شود و حتی اگر ابر

دوباره مرا به زمین بباراند

همین کافی ست که با تو

پرندگی را تجربه کرده ام.

خنکایش به عمق مغز گر گرفته ام نفوذ می کند

اما باز هم شعله می کشد

                                  مغزم

به نگاهی که بر تنهایی کوچه می اندازم

او نیز تنهاست بی هیچ عابری

گاهی حتی کوبیدن پایی بر تنهایی لذت بخش است

                                              حتی درد آور

اما اکنون هیچکس نیست که حتی پایی بکوبد بر تمامی وجودم

می لرزد دستانم آنها را بر شیشه می گذارم تا نلرزنداز وحشت نبود او

تا ببینند تنهایی کوچه را

                               می لرزند

چون قلبم می لرزد از نبود او

چه حس غریبی ست این تنهایی

به همه چیز فکر می کنی

                           تازه می فهمم که قلبم مدتهاست که می لرزد

گاهی که هست از بودنش می لرزد

                           و حال که نیست از وحشت نبودش

خدایا نمی ترسم از نبودش برای خویش

می ترسم از حادثه ای مهیب

خداوندا او را در پناه خویش دور از هر حادثه نگه دار

                                                              رها

شگفتا که گنجشکها این را نمی دانند

صبح از کنار پنجره ام سرک می کشند

نوک می زنند بر شیشه ی پنجره تا بگشایم و نجاتشان دهم از هوای آلوده

لجم می گیرد و محلشان نمی گذارم

همان جا می مانند تا بمیرند

و درد

درست از همان جا آغاز می شود

که دستت را می گذاری

دست از سرم بر دار تا سردردم ساکت شود

گفته بودم که گنجشکها سر درد نمی گیرند

نه تب می کنند و نه می لرزند

سرشان را راحت می گذارند روی سنگ و می میرند

شگفتا که آدمها این را نمی دانند

شب از کنار پنجره ام رد می شوند

بوق می زنندو قشقرق راه می اندازند

تا پنجره ام  را ببندم و

خودم را نجات بدهم از صوت های آلوده

لجم که بگیرد محلشان نمی گذارم تا بروند و گم شوند

و درد

درست از همان جا آغاز می شود

که دستت را بر می داری

دست از سرم بر ندار تا سر دردم ساکت شود

گفته بودم که آدمها سر درد می گیرند  تب می کنندو می لرزند

سرشان را می گذارند روی متکای راحت و می میرند

با این همه

سرخی این گنجشکها به شگفتیم وا نمی دارند اصلاْ

تیمارستانی اگر سراغ داشتید خبرم کنید

که یک شهر دیوانه سراغ دارم

دست نخورده

نه به آدم می مانند و نه به گنجشک

 فقط می خواهند متفاوت باشند

                            همین

نه چون انسان که بعد از رفتن همدم گل عشقش درون دامن بیگانه می ریزد