باز هم تنهایی

برای چشم خاموشت بمیرم

من اینجا بس دلم تنگ است

 اگر من جایِ او بودم؛ همان يک لحظه اول، که اوّل ظلم را می ديدم از مخلوقِ بی وجدان؛ جهان را با همه زيبايی و زشتی،به روی يکدِگر، ويرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ که در همسايه ی صدها گرسنه، چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم، بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ که می ديدم يکی عريان و لرزان؛ ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛
زمين و آسمان را، واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ نه طاعت می پذيرفتم، نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده،
پاره پاره در کفِ زاهد نمايان، سُبحه ی صد دانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو، آواره و ديوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را، پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ به عَرشِ کبريايی، با همه صبر خدايی،
تا که می ديدم عزيزِ نابجايی، ناز بر يک ناروا کرده خواری می فروشد،
گردشِ اين چرخ را، وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛ که می دیدم مشوّش عارف و عامی، زبرقِ فتنه ی این علمِ عالم سوزِ مردم کش،
به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکری، در اين دنيای پُر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛همين بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم، يک نفس کی عادلانه سازشی، با جاهل فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد

((رحيم معينی کرمانشاهی))

این نیست سرزمینم

حقیقت آدمی در آن بخش که برای تو ظاهر می سازد نیست بل در آن  بخش است که نمی تواند ظاهرش سازد.از این رو  اگر همی خواهی کسی را بشناسی بدان چه می گوید گوش مده بلکه آنچه نمی گوید بشنو

با نام او آغاز می کنم که جز او امیدی ندارم.